پا چون حباب بر سر دنیا گذاشتیم 

مارا بس است جلوه گه شاهدان قدس

دنیا برای مردم دنیا گذاشتیم

دلتنگی و اشک دیدی مولا را

با کدامین عملم آرام کنم

سیاه تر از نبود ام المومنین نیست 

خدایا در این سیاهی و خزان دوران 

مرحمی بر دل خون شده ی مولا بزار

بلندای اسمان رانظاره کن که با همه

بلندیش در برابر مولایت تعظیم کرده

است بپاخیز تا دعایت به اسمان رود

عالم همه محو گل رخسار حسین (ع ) است

ذرات جهان در عجب از کار حسین (ع) است

دانی که چرا خانه ی عشق گشته سیه پوش

یعنی که خدای تو عزادار حسین (ع) است